Warcraft III była jedną z najbardziej oczekiwanych gier roku 2002. Gracze musieli na nią długo czekać, jednak sądząc po ich opiniach - warto było.
Zaraz po zainstalowaniu gry, gdy tylko ją włączymy wręcz poraża nas ta rewelacyjna grafika. Dopracowany system gry, który sprawia, że działa ona nawet na tych słabszych sprzętach sprawia, że przez kilka pierwszych misji gramy jak opętani. Później już trochę przyzwyczajamy się do tej gry. Po kilkunastu godzinach gry możemy stwierdzić, iż jest to nic więcej jak poprzednia część serii z ulepszoną grafiką w trzecim wymiarze. W bardzo niewielu misjach kierujemy większą ilością bohaterów nż jednym. Bardzo przydatną funkcją bohaterów są aury, które zapewniają im i sojuszniczym jednostkom najróżniejsze premie i bonusy. Jedynym minusem bohatera jest to, że musimy go nieustannie pilnować. Wystarczy spuścić go na chwilę z oka, a już biegnie na batalię z całym tłumem przeciwników. Zero inteligencji. Tak jest niestety także z innymi jednostkami. ?mierć naszego bohatera powoduje efekt łańcuchowy w wyniku którego kończymy wykonywanie naszej aktualnej misji. W miarę upływu czasu i stoczonych walk nasz bohater awansuje na kolejne poziomy i jest w stanie nauczyć się nowej umiejętności, bądź też ulepszyć obecnie posiadaną. Wpływ przedmiotów na samą walkę, jak i na umiejętności jest dość duży. Podczas walki na pewno niejednokrotnie użyjemy mikstury leczenia, many czy też innego przydatnego eliksiru, a artefakty zapewnią nam dodatkowe premie i bonusy, np. pazury dają +4pkt. do ataku. Autorzy bardzo źle opracowali akcje zbrojne - polegają one tylko na tym, że klikamy na wybranego wroga i obserwujemy, jak wszystkie nasze oddziały próbują się przedrzeć w jego stronę, w efekcie czego na polu pozostają resztki z naszych oddziałów. W Warcrafcie III autorzy popełnili jeszcze jeden, bardzo ważny błąd. Chodzi tutaj o limit zaznaczonych naraz jednostek. Niestety, jeśli chcemy posłać w bój 30 osobową armię nasz wódz musi wydać trzy oddzielne rozkazy.
Jeśli chodzi o budynki, to sprawa się powtarza - niemal wszystkie zostały zdublowane z poprzedniej wersji. Do większości z nich zostało jednak dodane kilka funkcji - tych mniej i bardziej przydatnych. Mamy więcej możliwości badań i ulepszeń naszych oddziałów, ale tylko do tego autorzy się ograniczyli. Najciekawiej przedstawia się rozbudowa miasta u nieumarłych, jednak nie jest to bardzo ogyginalny pomysł, ponieważ został on żywcem wyciągnięty ze Starcrafta. Jeśli chodzi o fabułę to przedstawia się ona dość ciekawie, a całość przyozdabiają pięknie wykonane filmiki. Niestety, niektóre z nich zostały wykonane za pomocą programu gry, więc nie przedstawiają się dość ciekawie. Kolejnym minusem gry jest to, iż oddział łuczników stojąćych na wzgórzu powinien mieć o wiele większy zasięg od tego stojącego na prostym terenie. W Warcrafcie tak nie jest. Szczerze mówiąc to tutaj nie ma żadnych wzniesień. Mimo, iż wszystko jest wykonane w trójwymiarze to mamy wrażenie, iż poruszamy się po gruncie płaskim jak stół. Jeżeli już trafimy na jakiś pagórek to zasięg ani kierunek strzał nie ma znaczenia. W grze oddano nam kontrolę nad kamerą, jednak nie w pełni. Obracać ją możemy jedynie o 90 stopni, a jeśli chcemy zbliżyć obraz mamy do dyspozycji tylko sześć trybów.
Ekonomia w grze ma marginalną rolę, podobnie jak w poprzedniej odsłonie. Ogranicza się ona tylko do wydobywania podstawowych surowców, jakimi są drewno i złoto. Te zasoby wystarczają nam do wszystkiego. Możemy dzięki nim zbudować farmy, koszary, a nawet kamienny ratusz miasta! Im więcej mamy jednostek, tym więcej wymagają one od nas. Chodzi tutaj oczywiście o pieniądze. Po zakupie większej ilości jednostek nasi zbieracze będą wynosić z kopalni 10 sztuk złota, a do miasta przynosić tylko 7.
Czas określić werdykt. Warcraft III jest bardzo dobrą, aczkolwiek nieco niedopracowaną grą. Można w nią grać najwyżej kilkadziesiąt godzin - ten czas wystarczy, aby odkryć jej wszystkie sekrety i tajniki. Oczywiście z internetu możemy ściągnąć szereg nowych map, ale to już nie jest to samo...
